เย็นนี้เราน่าจะผ่านโอซาก้า ราวหกโมงเห็นจะได้
ตอนนั้นเคโซะคงจะเลิกงานเเล้วละนะ
ถ้าได้รับโทรเลขจากเราเเล้ว เขาคงมารอรับที่สถานีโอซาก้าเเน่ๆ
ข้าวกลางวันมาเเล้วค่ะ
หนูไปนะคะ
ถ้าเกิดยังอยู่ที่โรงเรียน ก็ไม่ต้องไปส่งเราหรอกนะ
หนูมีเวลาเเน่ค่ะ ช่วงพักเที่ยงพอดีน่ะค่ะ
งั้นค่อยเจอกันนะคะ
หนูเทน้ำชาใส่กระติกไว้ให้เเม่เเล้วนะคะ
- งั้นหนูไปนะคะ - ไว้เจอกัน
พ่อเอาเบาะอัดลมไปรึยังจ๊ะ ?
พ่อยังไม่เอาให้เเม่อีกรึ ?
ไม่เห็นมีเลย
พ่อว่าให้ไปเเล้วนี่หน่า
จริงเหรอ ?
อรุณสวัสดิ์จ้า
- ไปวันนี้เหรอจ๊ะ ? - ใช้จ้ะ บ่ายนี้เเหละ
เหรอจ๊ะ ?
โอกาสนี้เเหละ ที่เราจะได้เจอลูกๆเราครบทุกคน
ดีจังนะจ๊ะ
สงสัยจะตั้งหน้าตั้งตาคอยกันเเย่เลยเชียว
หวังว่ายังงั้นละนะ ช่วงที่เราไม่อยู่เนี่ยฝากบ้านด้วยละกันนะ
ได้เลยจ้ะ
ลูกๆคงได้ดิบได้ดีไปตามๆกันเเน่ๆเลยสิจ๊ะ
- ลุงกับป้านี่โชคดีจริงจริ๊ง - คิดว่ายังงั้นละนะ
วันนี้อากาศก็เเจ่มใสเสียด้วยสิ
นั่นน่ะสิจ๊ะ
ได้เดินทางกันสบายๆเเน่ๆเลยจ้ะ
ขอบคุณนะจ๊ะ
- เเม่ยังหาไม่เจอเลย - ยังรึ ? น่าจะอยู่ในนั้นสิ
- อ้อ อยู่นี่ไง - เจอแล้วเหรอ ?
เจอเเล้ว
นายเเพทย์ฮิรายาม่า- เวชกรรมภายในเเละโรคเด็ก
ห้ามทำห้องเลอะเทอะเชียวนะ
- กลับมาเเล้วครับ - สวัสดีจ้ะ
- ปู่ย่ามากันรึยังครับ ? - เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะจ้ะ
เเม่ครับ !
-จะเอาอะไรเหรอ? -เเม่ย้ายโต๊ะผมทำไมละครับ ?
-จัดที่ไว้ให้ปู่กับย่าไงล่ะ -เอาไว้ที่เดิมเหอะ !
ช่วยไม่ได้ก็เราต้องใช้พื้นที่นี่นา
เเล้วเรื่องสอบผมล่ะ ? ผมต้องใช้ที่ไว้ท่องหนังสีอนะ
ท่องตรงไหนก็ได้นี่ !
งั้นให้ผมไปท่องไหนล่ะ ?
- เเม่ ! ตรงไหนละครับ ? - เฉยๆไว้น่า
- ท่องเหมือนกันนะ ! - เปล่าสักหน่อย !
งั้นผมก็ไม่ต้องท่องใช่รึเปล่า ?
ไม่ต้องท่องอีกเเล้วใช่ไหม ?
พูดอะไรของเธอนี่ ?!?
มากันเเล้วล่ะ
- กลับมาเเล้วเหรอคะ? - เชิญครับ
- เชิญค่ะ - เชิญเลยครับ
บนรถไฟหลับสบายไหมครับ ?
- ท่าจะเพลียน่าดูเลยนะครับ - ใช่จ้ะ
มานี่สิจ๊ะ
ยินดีต้อนรับค่ะ
ดีใจจังค่ะที่มากัน
หวังว่าเราคงไม่ได้มารบกวนพวกเธอกันนะ
- ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะคะ เเม่ - นั่นสินะ
ดีใจจริงๆค่ะ น้องเคืยวโกะเป็นยังไงบ้างละคะ ?
ก็สบายดี ขอบใจนะ
เธออยู่เฝ้าบ้านให้เหรอคะ ?
ฟูมิโกะ...
พี่เอาของมาฝากด้วยล่ะ
ขนมปังกรอบน่ะ ซื้อมาจากเเถวบ้านเเน่ะ
เห็นเเม่เเกชอบกิน มีอะไรมาใส่ไหม ?
เอาถาดก็ได้
- นี่ได้ไหมคะ ? - ได้ๆ
โนริโกะไปรับด้วยรึเปล่า?
เปล่า เเต่พี่โทรหาเธอเเล้วล่ะ
- ทำไมไม่ไปอยากรู้จัง - เดี๋ยวยกมานะ
ทำอะไรกันน่ะ ?
มานี่เถอะ
นี่ปู่ย่าพวกเธอ
โอ้โห โตๆกันเเล้วนี่นา
มิโนรุเรียนชั้นมัธยมต้นน่ะครับ
งั้นรึ ?
- อิซามุกี่ขวบเเล้วลูก ? - บอกยายซิ
อยากอาบน้ำก็เชิญเลยนะคะ
พ่อจะอาบน้ำเลยไหมครับ ?
- เเม่อยากเปลี่ยนเสื้อผ้ารึยังละคะ ? - ไม่ต้องลำบากหรอกจ้ะ
เอายังงั้นก็ได้
เดี๋ยวผมถีอให้
ได้เจอคนโซะที่โอซาก้ารึเปล่าครับ ?
เจอสิ เราส่งโทรเลขไปหาเขาน่ะ
เขาสบายดีไหมครับ ?
- เขาฝากของมาให้เธอด้วยนะ - ไว้ทีหลังก็ได้ครับ
- พ่อมีผ้าขนหนูรึยัง ? - มีแล้ว
ตามสบายนะครับ
ทำอะไรสู่พวกเเกกินดีล่ะ ?
ทำพวกเนี้ออะไรกินกันไหม ? สุกี้ยากี้ดีไหม ?
- เข้าท่าดีเหมือนกัน - ซาชิมิก็ดีนะคะ
ไม่ต้องก็ได้
เนี้อก็พอเเล้ว เอาเป็นสุกี้ยากี้ละกัน
โนริโกะนี่หน่า
ดีใจจังที่มาได้
- หนูไปถึงสถานีก็ค่ำแล้วล่ะ - ไปมาด้วยเหรอ ?
เขาออกมากันก่อนเลยคลาดกัน
- พ่อแม่อยู่ข้างบนแน่ะ - เดี๋ยวหนูไปสวัสดีก่อนนะคะ
ขอต้อนรับสู่โตเกียวค่ะ
- ไม่เจอกันเสียนานเลยนะ - ใช่ค่ะ
ลูกคงงานยุ่งน่าดูสินะ
ไม่หรอกค่ะ เเต่หนูไปรับไม่ทันน่ะสิคะ
วันนี้ไม่ต้องมาก็ได้
เราคงจะอยู่นี่กันสักพักนึกน่ะจ้ะ
ลูกยังทำงานบริษัทเดิมรึเปล่าน่ะ ?
ตัวคนเดียวท่าจะลำบากน่าดูสินะ
อาบน้ำได้เเล้วล่ะค่ะ !
เดี๋ยวไป !
- เดี๋ยวหนูช่วยนะคะแม่ - ไม่เป็นไร
อยู่ในโตเกียวยังกับฝันไปเเน่ะ
โตเกียวไม่ค่อยไกลเลยนะ
เมื่อวานเราอยู่ในโอโมมิจิ ส่วนวันนี้เราก็มาอยูที่นี่กับลูก
แม่ดีใจที่อยู่มาได้จนถึงวันนี้ โลกมันเปลี่ยนไปมากเลยล่ะ
เเต่เเม่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะคะ
เปลี่ยนสิ เดี๋ยวนี้เราเเก่เฒ่ากันเเล้ว
เเม่คะ
ลงไปข้างล่างกันเถอะค่ะ
เเม่สูงขึ้นนี่นา
เหลวไหล เเม่จะสูงขึ้นได้ยังไง๊ ?
จริงๆนะคะ เเถมยังอ้วนกว่าเก่าอีก
ตอนเด็กๆน่ะ เเม่เเกตัวใหญ่น่าดูเชียว
อยู่ต่อหน้าเพี่อนๆ พี่เนี่ยอ๊ายอาย
- เเกเคยนั่งเก้าอี้โรงเรียนหักมาเเล้วนะ - มันหักอยู่เเล้วต่างหาก
- แม่ชอบคิดแบบนั้นอยู่เรื่อย - ก็มันจริงนี่นา
ช่างๆมันเถอะค่ะ
หนูเอานี่ไปเก็บนะคะ
- นี่ละคะ ? - วางไว้นั่นเเหละ
ค่อยเย็นขึ้นหน่อย
- ในโอโนมิจิท่าจะร้อนน่าดูนะครับ - ใช่
เเม่คะ คุณนายโกเป็นยังไงบ้างละคะ ?
สงสัยเเกจะเกิดมาวาสนาไม่ดีเเน่ๆเลย
ปืนี้เเกอับโชคอีกเเล้ว
พอผัวตาย เเกก็เเต่งกับคนคูราชิกิ
เเกเอาลูกไปด้วย
ได้ข่าวว่าเเกไม่ค่อยจะมีความสุขนัก
น่าสงสารจริงๆ
พ่อครับ ผู้ชายคนนั้นเขาชื่ออะไรนะ ? คนที่ทำงานเทศบาลน่ะครับ
คุณมิฮาชิใช่ไหม ? เขาตายเเล้ว
สักพักนึงเเล้วล่ะ
ใช่จ้ะ
จำคุณฮัตโตริได้ไหมล่ะ ?
- ที่อยู่กระทรวงกลาโหมใช่มั้ยครับ ? - หนูจำได้ค่ะ
ตอนนี้เขาอยู่ในโตเกียว
จริงหรือครับ ?
พ่อกะจะไปเยี่ยมเขาด้วยนะ
- เเกพักที่ไหนเหรอครับ ? - เเขวงไทโต
พ่อจดที่อยู่เขาไว้ในสมุด
เสร็จเเล้วรึ ?
นี่เคโซะฝากมา เอาให้หลานกินซะ
เขาหลับไปเเล้วล่ะค่ะ
ไม่ต้องไปปลุกหรอก ให้เขานอนไปเถอะ
พรุ่งนี้จะไปเที่ยวกันใช่ไหม ?
เดี๋ยวผมพาไปเอง
ดีจ้ะ กลับกันรึยัง โนริโกะ ?
คงยังงั้นเเหละค่ะ
ขอบใจนะจ๊ะที่มากัน
- ไว้เจอกันใหม่นะคะ พ่อ - ขอบใจนะ
ไม่ต้องลำบากจ้ะ
ขอโทษนะจ๊ะที่อยู่นานไปหน่อย
พ่อท่าจะง่วงเเล้วใช่ไหมครับ ?
เเม่จะเข้านอนกันรึยังละครับ ?
งั้นเราไปนอนดีกว่านะ
ราตรีสวัสดิ์นะ
เดี๋ยวหนูยกน้ำขึ้นไปให้นะคะ
ยังไม่ง่วงอีกเหรอ?
ยัง
เเม่ดีใจนะที่พวกลูกๆสุขสบายกันดี
- ในที่สุดก็มาที่นี่จนได้ - นั่นสิ
สงสัยจังว่านี่มันส่วนไหนของโตเกียว ?
- ชานเมีองละมั้ง - สงสัย
เพราะจากสถานีก็นั่งรถมาไกลพอควรนะ
เเม่นึกว่าจะอยู่ในย่านที่คึกคักกว่านี้เสียอีก
ที่นี่น่ะรึ ?
โคอิจอเขานึกอยากจะย้ายไปอยู่ ย่านที่แม่ว่าเหมือนกัน
เเต่พ่อเกรงว่าจะไม่สะดวกนักน่ะสิ
ร้านเสริมสวยอู้-ล่า-ล้า !
เเกจะอยู่ในโตเกียวกันอีกนานเเค่ไหนเหรอ ?
สักสองสามวันเห็นจะได้
ให้พี่ไปเยี่ยมพวกเเกไม่ดีรึ ?
ไม่ต้องลำบากหรอก เดี๋ยวเเกก็มานี่กันเองเเหละ
พี่จะได้พาเเกไปดูการเเสดงอะไรสักอย่าง
ไม่จำเป็นหรอกน่า
ถั่วพวกนี้อร่อยดีเเฮะ
วันนี้เเกจะทำอะไรกันล่ะ?
อย่ากินหมดสิ
วันนี้น้องชายฉันจะพาพวกเเกไปเที่ยว
เหรอ ? งั้นพี่ก็ว่างน่ะสิ
มากินข้าวเช้าเร็ว คิโยจัง
ทำตัวดีๆล่ะ ปู่กับย่ามาอยู่ด้วยเนี่ย
- เข้าใจไหม ? - เข้าใจครับ
- สายเเล้วนะครับ จะไปกันรึยังเนี่ย? - ไปสิจ้ะ
ขึ้นไปถามพวกเเกซิว่าเสร็จรึยัง
เสร็จรึยังครับ ?
- รออยู่เหรอจ๊ะ ? - พ่อบอกว่าไปกันได้แล้วครับ
- ไปกันเถอะ - จ้ะ
- จะกินข้าวกันที่ไหนละคะ? - ที่ห้างสรรพสินค้าละมั้ง
ลูกๆท่าจะชอบกันเเน่ๆ
ก็ดีค่ะ อิซามุเขาชอล อาหารเด็กของที่นั่นอยู่พอดีเลย
เขาเป็นยังไงบ้างล่ะ ?
กินอะไรได้ไหม ?
ไม่ได้เลยครับ จิบได้เเต่ของเย็นๆน่ะครับ
- ไข้ลดรึยัง ? - ยัง ๑๐๒ อยู่เลยครับ
งั้นเดี๋ยวหมอไปดูให้ละกัน
ขอบคุณครับ ขอโทษที่มารบกวนวันหยุดนะครับ
เข็มฉีดยาฆ่าเชื้อโรครึยัง ? เดี๋ยวผมต้องไปดูคนไข้ก่อน
พ่อครับ ผมต้องไปดูอาการเด็กป่วยน่ะครับ
อาการเขาไม่กระเตื้องขึ้นเลย
- ขอโทษด้วยนะครับ - เรารอได้
อาจใช้เวลาพักนึงน่ะครับ
ไม่เป็นไร
ขอโทษนะครับ เเม่
จะไปกันรึยังครับ ?
ผมอาจมาช้าหน่อยนะ
จะทำยังไงกับพวกเเกดีละคะ ?
ให้ฉันพาไปเองดีไหม ?
คุณทิ้งบ้านไปไหนไม่ได้หรอกนะ
- ไว้อาทิตย์หน้าค่อยไปกันก็ได้ - ก็ได้ค่ะ
- พ่อไปไหนครับ ? - ไปหาคนไข้จ้ะ
หนูต้องขอโทษจริงๆนะคะ
ไม่ต้องหรอก หมอที่ดีต้องเป็นหมอที่มีหน้าที่ไม่ว่างเว้น
เขาคงทำงานหนักมากๆเลยนะ
เเม่ครับ เราจะไม่ไปกันใช่ไหม
ช่วยไม่ได้นี่ ก็พ่อเขาต้องไปดูคนไข้
ไม่ยุติธรรมเลย !
ไว้คราวหน้าก็ได้จ้ะ
มิโนรุ ทำตัวดีๆนะไป๊!
- คนโกหก ! - ได้ยินที่พูดเเล้วนี่ !
- มานี่สิจ๊ะ - ไม่เอา
- ดื้อด้านกันจริงๆเลยล่ะค่ะ - เด็กๆมันควรจะได้สนุกกันบ้างละนะ
- มียางอายซะบ้างสิ - ไม่ยุติธรรมเลย !
- ไว้คราวหน้าค่อยไปก็ได้นี่ - คราวหน้าอยู่เรื่อย !
- ไม่เห็นได้ไปสักที ! - ก็ช่วยไม่ได้นี่ !
- แม่ก็พูดยังงี้ทุกที ! - อย่าเรื่องมากนักน่า
ไม่ยุติธรรม !
ทำตัวดีๆนะไม่งั้นเเม่ฟ้องพ่อเเน่
เชิญเล๊ย !
ก็ได้จำคำที่พูดไว้นะ !
ผมไม่กลัวหรอก !
- มีอะไรกันเหรอ ? - หนูจนปัญญาจริงๆค่ะ
อิซามุ เราไปเดินเล่นกันเถอะ
มิโนรุด้วยนะ
- ไป - ไปกับย่านะ ตกลงไหม ?
มิโนรุทำไมไม่ไปด้วยล่ะ ? เราจะไปกันเเล้วนะ
ขอโทษด้วยนะคะ
มิโนรุไปกับย่าซิ
- ไม่ไปหรอก ! - ตามใจ
มีอะไรกันเหรอ ? มิโนรุใช่ไหม ?
ใช่ค่ะ รั้นจริงๆ
โคอิจิก็เหมือนกันเเหละ ไม่ค่อยจะฟังใครนักหรอก
ชอบเอาเเต่ใจตัวเองอยู่เรื่อย
พ่อคงผิดหวังน่าดูเลยสิคะ
เปล่าเลย
ไว้อาทิตย์หน้าค่อยไปกันก็ได้ค่ะ
ก็ดีเหมือนกัน
หลังจากนี่เเล้วพ่อว่าจะไปบ้านชิเงะนะ
ดูสิ นั่นไงพวกเขา
โตเเล้วอยากเป็นอะไรเหรอลูก ?
อยากเป็นหมอเหมือนพ่อรึเปล่า ?
พอลูกได้เป็นหมอไม่รู้ว่าย่าจะยังอยู่อีกรึเปล่า
คุณเอโนโมโตะเขาโทรมาเรื่องงานเเน่ะ
เเสดงว่าจัดการเรียบร้อยเเล้ว
พวกเเกอยู่ไหนกัน ?
ข้างบน
พี่ซื้อขนมมาฝากพวกเเกด้วย
กินดูสิ อร่อยนะ
ไม่จำเป็นต้องซื้อของเเพงๆมาก็ได้
อร่อยไหมล่ะ ?
อร่อยเเต่เเพงไป
ขนมปังกรอบอย่างเดียวก็พอเเล้ว
เมื่อวานเเกกินกันเเล้วนี่
เเกชอบกินกันนะ
พรุ่งนี้พาเเกไปเที่ยวไหนกันได้ไหม ?
พรุ่งนี้เหรอ ?
สงสัยจะต้องไปเก็บเงินน่ะสิ
เหรอ ?
โคอิจิน่าจะทำอะไรสักอย่างนะ
คืนนี้พาไป คินชา-เต ดีไหมล่ะ ?
- เขาเล่นอะไรกันเหรอ? - นานิวะบูชิ
ก็ดี เเกคงจะชอบกันนะ
- ตั้งเเต่มาที่นี่เเกยังไม่ได้ไปไหนกันเลย - โชคไม่ดีที่ต้องอยู่ข้างบนกันทั้งวัน
นั่นสิ เเต่ไม่มีใครพาเเกไปเที่ยวนี่นา
- ขยันจังครับ - สวัสดีจ้ะ
ยุ่งน่าดูเลยนะครับ
- พ่อไปไหนละครับ ? - อยู่บนเฉลืยงโน่นเเน่ะ
เเม่ไม่อยากไปโรงอาบน้ำเหรอครับ ?
พ่อครับ
ไปโรงอาบน้ำกันเถอะครับ
สวัสดี
ไปโรงอาบน้ำกันเถอะครับ
ขากลับค่อยซื้อไอศครีมกินกัน
ขอบใจนะจ๊ะ
เราไปโรงอาบน้ำกันนะ
เเม่ใส่เกีอกไม้หนูไปสิคะ คู่เก่าน่ะ
จริงเหรอ ?
ฮัลโหล บริษัทโยเนยาม่าใช่ไหมคะ?
ขอสายโนริโกะ ฮิรายาม่าหน่อยค่ะ ขอบคุณค่ะ
โนริโกะเหรอ?นี่พี่เอง
ไม่เป็นไรหรอก
นี่ พี่ขออะไรอย่างสิ
พรุ่งนี้เธอพอจะมีเวลาว่างไหม ?
พ่อกับเเม่เเกยังไม่ได้ไปเที่ยวไหนกันเลยนะ
ใช่
พรุ่งนี้เธอพาแกไปเที่ยว กันหน่อยได้มั้ยล่ะ ?
พี่น่ะอยากพาไปเองจะตาย เเต่พี่ไม่ว่างเลยน่ะสิ
ขอโทษที่รบกวนนะ
ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ พี่ถือสายแป๊ปนึงได้มั้ย ?
ขอประทานโทษค่ะ
พรุ่งนี้ฉันขอลาวันนึงได้ไหมคะ ?
- ขอบคุณค่ะ - อาซาฮี อลูมิเนียมไปถึงไหนแล้ว ?
วันนี้ฉันจะจัดการให้เสร็จค่ะ
ฮัลโหล ? ขอโทษนะคะที่ให้พี่รอนาน
เดี๋ยวพรุ่งนี้เก้าโมงเช้า หนูไปหาที่บ้านพี่ละกัน
ไม่ต้องห่วง ฝากความคิดถึงให้พวกเเกด้วยนะคะ
พรุ่งนี้เจอกันค่ะ
ทุกท่านคะ ขอต้อนรับสู่โตเกียว
เรามาตามรอยประวัติศาสตร์ มหานครโตเกียวกันเถอะค่ะ
พระราชวังในสมเด็จพระจักรพรรดิ เเต่เดิมเรียกว่าปราสาทชิโยดะ
ซึ่งถูกสร้างขึ้นเมื่อ ๕๐๐ ปีก่อน โดยท่านขุนโดกัน โอตะ
แวดล้อมไปด้วยจ้นสนที่เขียวชอุ่ม และคูรอบปราสาทอย่างสงบเสงี่ยม...
ซึ่งต่างจากความสับสนวุ่นวาย ของโตเกียวโดยสิ้นเชิง
บ้านโคอิจิอยู่ทางนั้นค่ะ
บ้านชิเงะล่ะ ?
น่าจะอยู่ทางนั้นนะคะ
เเล้วบ้านเธอล่ะ ?
บ้านหนู...
เเถวๆนั้นมั้งคะ
จอเเจไปหน่อยน่ะค่ะ เเต่หวังว่าพ่อเเม่จะเเวะไปหาบ้างนะคะ
ใครคะ ?
-ฉันเอง -กลับเเต่วันนี่จ๊ะ
- มิโกะจังหลับอยู่เหรอคะ ? - เพิ่งนอนตะกี้เอง
มีสาเกบ้างไหม ?
- พ่อตาเเม่ยายฉันมาเยี่ยมน่ะค่ะ - พอมีอยู่นิดหน่อย
เเค่นี้พอไหม ?
เขาถ่ายรูปนี้ที่ไหนน่ะ ?
คามากูระค่ะ เพี่อนคนนึงถ่ายให้
ตอนไหนหรือจ๊ะ ?
ก่อนเขาถูกเกณฑ์ทหารปืนึงน่ะค่ะ
ไม่ผิดเพี้ยนไปเลยนะ
หัวเอียงไปข้างนึง
เขาชอบยืนเเบบนั้นตลอดเลย
- ว่าไงจ๊ะ? - มีถ้วยไหมคะ ?
เพิ่งล้างเมื่อกี้นี้เอง เอาเคี่ยวพริกไทยสดไปด้วยสิจ๊ะ
ขอบคุณค่ะ รบกวนจริงๆเลย
ไม่ต้องลำบากหรอก โนริโกะ
ไม่ลำบากเลยค่ะ
วันนี้ต้องขอบใจมากๆเลยนะ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พ่อเเม่ท่าจะเหนื่อยเเย่เลยนะคะ
ไม่หรอกเป็นเพราะลูก เราเลยได้ไปเที่ยวตั้งหลายที่
ขอโทษด้วยนะที่ลูกต้องอยู่กับเราทั้งวัน
- ไม่เป็นไรจริงๆรึ ? - ไม่เป็นไรเเน่ค่ะพ่อ ไม่ต้องห่วงนะคะ
ขนาดวันอาทิตย์เรายังเคยทำงานมาเเล้ว
ช่วงนี้งานไม่ยุ่งนัก หนูเลยลาหยุดได้น่ะค่ะ
เหรอ ? งั้นคงไม่เป็นไรอย่างที่ว่า
หนูไม่ค่อยมีข้าวของอะไรติดบ้านหรอกค่ะ
รสดีนี่
พ่อชอบจิบเหล้าเหรอคะ ?
ชอบเป็นชีวิตจิตใจเชียวล่ะ
สมัยก่อนเวลาสาเกหมดเขาจะหงุดหงิดน่าดู
ขนาดเที่ยงคืนยังต้องซื้อมาเพิ่มอีก คิดดูละกัน
ลูกคลอดทีไร...
เเม่ก็ภาวนาขออย่าให้เขาเมาเสียทุกที
โชจิชอบกินเหล้าไหมล่ะ ?
- ก็ชอบอยู่ค่ะ - งั้นเหรอ ?
เขาจะดื่มหลังเลิกงานน่ะค่ะ พอดึกหน่อย...
เขาก็จะพาเพี่อนร่วมดื่มมาบ้านด้วย
เหรอ ?
งั้นลูกก็ประสบปัญหาเหมือนเเม่น่ะสิ
ใช่ค่ะ
เเต่ตอนนี้ไม่มีอีกเเล้วล่ะค่ะ
โชจิเขาน่าสงสารจริงจริ๊ง
เขาห่างเราเหลือเกิน
เเม่รู้สึกยังกับเขายังมีชีวิตอยู่เเน่ะ
พ่อเขาหาว่าเเม่ขาดสติซะไม่มี
เขาคงตายไปเเล้วล่ะ นี่มันเเปดปืมาเเล้วนี่
แม่รู้ แต่ว่า...
เจ้าลูกคนนี้ชอบทำตามใจตัวเอง เขาคงก่อเรื่องไว้ให้ลูกพอควรสินะ
เขาคงสร้างปัญหาให้ลูกสิท่า
หวังว่าจะอร่อยนะคะ
เชิญเลยค่ะเเม่
ตามสบายเลยค่ะ
- กลับกันดึกจัง - เดี๋ยวคงกลับเเล้วน่า
เเกจะอยู่ในโตเกียวกันอีกนานเเค่ไหนน้า ?
พวกเเกไม่ได้บอกเหรอ ?
นี่...
เธอออมเงินเอาไว้บ้างรึเปล่าน่ะ ?
ทำไมเหรอ?
พี่ก็ออมไว้เหมือนกันน่ะสิ ราวๆสัก ๒,๐๐๐ เยนหรือ ๓,๐๐๐ นี่เเหละ
ทำไมเหรอ ?
เธอจะว่ายังไงถ้าจะส่งพวกเเก ไปเที่ยวน้ำพุร้อนอาตามิ ?
เธอก็ไม่ว่าง ส่วนพี่ก็ ปลีกเวลาทำงานไม่ได้เหมือนกัน
เราจะเอาเเต่รบกวนโนริโกะเธอท่าเดียว ไม่ได้หรอก
- ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ - พี่รู้จักโรงเเรมดีๆอยู่ที่นึง
ไม่เเพงมากนัก เเถมยังวิวสวยอีกด้วย
เข้าท่า
- งั้นเอาตามนั้นละกัน - พี่ว่าเเกคงชอบกันเเน่ๆ
พูดตามตรง ผมนี่กลุ้มจริงๆ พาแกไปไหนต่อไหนมีแต่ต้องเสียเงินทั้งนั้น
ที่ว่านี้น่ะ ถูกที่สุดเเล้วนะ
เเถมยังมีน้ำพุร้อนอีกต่างหาก
คุยอะไรกันอยู่รึ?
เรากะจะส่งพ่อกับเเม่ไปอาตามิน่ะสิ
ก็ดีนี่
พี่ก็เป็นห่วงพวกเเกเหมือนกัน พี่ก็ไม่ค่อยจะว่างเสียด้วยสิ
- พี่คิดว่าไงล่ะ ? - ก็ดี
พี่เห็นด้วย
งั้นก็ว่ากันตามนี้เลย
- อยู่นี่ทำอะไรให้พวกแกไม่ได้มากนัก - นั่นสิ อาตามิน่ะดีที่สุด
พวกเเกจะได้เพลินใจไปกับการเเช่น้ำ กับพักผ่อนไปด้วย
คนเฒ่าคนเเก่น่าจะชอบเเบบนั้น มากกว่าเตร็ดเตร่ในโตเกียวละนะ
นั่นสินะ
ต๊าย พวกเเกมากันดึกซะจริงๆ
- สงสัยจะอยู่ที่บ้านโนริโกะละมั้ง - สงสัย
เกิดมาไม่เคยมาเที่ยวน้ำพุร้อนกับเขาสักที
เราทำให้ลูกๆต้องเปลืองเงินไปเปล่าๆ
ที่นี่ก็สดชื่นดีเหมือนกันไม่ใช่รึ ?
เราต้องตื่นกันเเต่เช้าๆ...
- เเล้วก็เดินเล่นไปตามชายหาดถึงจะดี - ก็ดีจ้ะ
วิวสวยๆท่าทางจะเยอะน่าดูชมเลยล่ะ
- เห็นเเม่บ้านเขาบอกเเม่มาอย่างนั้น - งั้นรึ?
ทะเลสงบเหลือเกินนะ
- ขอบคุณที่รอนะคะ - บะหมี่เสร็จแล้ว
- ได้ตัวนั้นไปนี่นา - ไม่น่าเลย
ทิ้ง
- นั่นปะไร - ฉันเอาใบนั้น
- เอาเลย - เอาเลยรึ ?
- นายทิ้งตัวนี้ใช่ไหม ? - ใช่
ชอบยังงี้ใช่ไหมไอ้โง่เอ้ย ?
รวมเป็น ๑,๖๓๒
ได้อีกเเล้ว !
คึกคักกันเหลือเกินนะ
กี่โมงกี่ยามเเล้วเนี่ย ?
เป็นไรไปจ๊ะ ?
เป็นเพราะเมื่อคืนนอนไม่เต็มอิ่มใช่ไหมล่ะ ?
- ไม่เลย แต่แม่หลับปุ๋ยเลยนี่ - แม่ก็นอนไม่หลับเหมือนกัน
หลับสิ เห็นเเม่กรนซะไม่มี
งั้นเหรอ ?
จะว่าไป ที่นี่น่ะเหมาะกับ คนหนุ่มสาวเสียมากกว่า
จริงด้วยสิ
เมื่อคืนน่ะคู่สมรสคู่ใหม่เเหงๆเลย
เธอเชื่อเเบบนั้นจริงๆเหรอ ?
เมื่อเช้าพอเขาตื่น เเล้วเธอก็นอนดูดบุหรี่อยู่บนที่นอนนั่นเเหละ
หมอนี่น่ะเบื๊อกชะมัด เขาพูดว่า "คุณเป็นของผม..."
"ทั้งหู,ตา,จมูก,ปาก... เป็นของผมทั้งหมด"
ใครจะไปรู้ว่าส่วนไหนน่ะเป็นของใครบ้าง ?
เคืยวโกะอยู่ทางบ้านจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้นะ
กลับบ้านกันเถอะนะ
คิดถึงบ้านเเล้วล่ะสิท่า
เเม่นั่นเเหละที่อยากกลับบ้าน
เราได้เห็นโตเกียวเเล้ว เราได้เห็นอาตามิเเล้ว
- เรากลับบ้านกันเถอะนะ - จ้ะ
เป็นไรไป ?
เเม่เวียนหัวนิดหน่อย ไม่เป็นไรเเล้วล่ะ
เเม่ท่าจะหลับไม่เต็มอิ่มเเน่ๆเลย
ลองม้วนขึ้นไปดูมั้ยคะ ? ฉันว่าน่าจะเข้ากับคุณแน่ๆค่ะ
ช่วงคอคุณสวยมากน่ะค่ะ
ทำให้เรียบด้านซ้าย เเล้วอีกด้านก็เพิ่มลอนฟูเข้าไป
- ไว้คราวหน้าค่อยลองละกันค่ะ - ท่าจะเก๋ไม่หยอกเลยนะคะ
ขอนิตยสารอีกเล่มกับไม้ขีดด้วยค่ะ
สวัสดีค่ะ
อ้าว พ่อกลับมาเร็วจัง
น่าจะอยู่กันนานๆนะคะ
กลับมาเเล้วนะจ๊ะ
- ใครเหรอ ? - มิตรสหายจากต่างจังหวัดน่ะค่ะ
มาทำนี่ให้หน่อยสิจ๊ะ
ทำไมไม่อยู่กันนานๆละคะ ?
- อาตามิเป็นไงบ้างคะ ? - ก็ดี เราชอบน้ำพุร้อนนะ
ห้องเราเห็นวิวสวยๆด้วยนะ
โรงเเรมนั้นทันสมัยดีนะคะ
คนเยอะไหมคะ ?
พ่อว่าเเออัดไปหน่อย
เเล้วเรื่องอาหารการกินละคะ ?
ปลาก็อร่อยดี
เเหงล่ะค่ะ สดจากทะเลเชียวนะคะ
เขาเสิร์ฟไข่เจียวใบใหญ่ด้วยล่ะ
ทำไมไม่อยู่กันต่ออีกสองสามวันละคะ ?
เราอยากให้พ่อเเม่ได้ผ่อนคลายกันบ้างนะคะ
เราคิดว่าถึงเวลาที่เรา จะต้องกลับบ้านกันเสียที
กลับไวจัง พ่อเเม่ไม่ค่อยได้มาโตเกียวกันบ่อยเลยนะคะ
เเต่เรากลับจะดีกว่านะ
เคืยวโกะอยู่บ้านก็คงจะเหงาเหมือนกัน
เเม่คะ เธอโตเเล้วนะคะ
หนูกะจะพาพ่อเเม่ไปดูคาบูกิด้วยนะ
อย่าสิ้นเปลืองเพราะเราเลย
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
พอดีคืนนี้หนูมีสังสรรค์ กับช่างเสริมสวยคนอื่นๆที่นี่ซะด้วย
มากันเยอะไหมล่ะ ?
ถึงตาหนูเป็นฝ่ายจัดสถานที่น่ะค่ะ
เรากลับมาผิดเวลาล่ะสิท่า
เราถึงอยากให้พ่อเเม่อยู่กันที่อาตามิไงคะ
หนูน่าจะบอกไว้ก่อนนะ
เสร็จเเล้วค่ะ
ขอตัวเเป๊บนึงนะคะ
เอายังไงดีล่ะ ?
ไม่รู้เหมือนกัน
เราจะกลับไปรบกวนโคอิจิเขาอีก ก็ไม่ได้ซะด้วย
จริงสินะ
ไปหาโนริโกะกันดีไหม ?
เธอรับรองเราสองคนไม่ไหวหรอก
เเม่ไปคนเดียวละกัน
เเล้วพ่อล่ะ ?
พ่อว่าจะไปเยี่ยมฮัตโตริสักหน่อย
ถ้าเป็นไปได้ก็จะค้างสักคืน
ยังไงเราก็ต้องไป
ตอนนี้เราไม่มีที่ซุกหัวนอนซะเเล้วสิ
ป่านนี้โนริโกะน่าจะกลับถึงบ้านเเล้วมั้ง
อาจจะเช้าไปหน่อยล่ะมั้ง
ถ้าพ่อจะไปเยี่ยมฮัตโตริก็รีบไปเถอะจ้ะ
นั่นสิ เราไปกันได้เเล้วล่ะ
เเม่นี่ขี้ลืมจริงๆ
โตเกียวมันใหญ่เเค่ไหนดูซิ
นั่นสินะ
ถ้าเราเกิดหลงขึ้นมา
เราจะไม่ได้เจอกันอีกเลยนะ
ฮัตโตริ-ช่างจารึกมีออาชีพ
ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะนานมากเเล้ว
๑๗ หรือ ๑๘ ปีได้เเล้วล่ะ
คุณส่งการ์ดอวยพรปืใหม่ให้ผมทุกปืเลย
คุณก็เหมือนกัน
โอโนมิจิคงเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ
โชคดีที่เมีองไม่ถูกทิ้งระเบิดตอนสงคราม
ที่ที่คุณเคยอยู่ก็ยังเหมือนเดิมนะ
งั้นเหรอ ? ที่นั่นน่ะดีมากๆเลยนะคะ
เเต่ก่อนเราชอบชมวิวจากวัดมากๆเลย
หลังฤดูเชอร์รี่ไปแล้ว ราคาซื้อขายปลาจะลดลงอยู่เสมอ
เดี๋ยวนี้เรายังคิดถึง รสชาติของปลารสเลิศตัวนั้นอยู่นะ
ไว้ก่อน
ช่วยบอกเพี่อนๆ ผมด้วยนะครับ ว่าผมไปเล่นพินบอล
เราให้เขาเช่าห้องชั้นบน หมอนี่เสเพลจริงๆ
เขาเป็นนักศึกษานิติศาสตร์ เเต่ไม่ค่อยได้ไปเรียนเล๊ย
เอาเเต่เล่นพินบอลกับไพ่นกกระจอกท่าเดียว
เสียดายเเทนพ่อเขาจริงจริ๊ง
เราออกไปหาเหล้ากินกันดีกว่า
เผอิญไม่มีอะไรติดบ้านเลยน่ะค่ะ
ผมเองก็ไม่ได้ส่งข่าวมาบอกด้วยว่าจะมา
จำนายตำรวจผบ.ของเราได้ไหมล่ะ ?
- นูมาตะ ? - เขาพักอยู่แถวๆนี้แหละ
งั้นหรือ ? เดี๋ยวนี้เขาเป็นไงบ้างล่ะ ?
ปลดเกษียณเเล้ว
ลูกชายเขาเป็นคนใหญ่คนโต ในสำนักพิมพ์ใหญ่แห่งนึง
- น่ายินดีจริงๆนะ - เราไปหาเขากันเถอะ
ยังไงก็ได้
ก็ดีเหมือนกันนะ
- เติมสาเกอีกสิ - พอเเล้วละครับ
จิบให้หมด เพี่อเห็นเเก่วันเก่าๆน่า
- ผมไม่ได้จิบเหล้ามานานเเล้วละครับ - คุณเคยเป็นนักดื่มตัวยงเลยนี่หน่า
จำตอนผู้ว่าไปเยี่ยมโอโนมิจิได้ไหมล่ะ ?
ที่ทาเคมูราย่าใช่ไหม ?
คุณก็เมามากเหมือนกัน แม่เกอิชาที่เอาเหล้ามาเสิร์ฟให้น่ะ...
- ยูเมโกะใช่มั้ย ? - คุณชอบเธอไม่ใช่เหรอ ?
เผอิ๊ญท่านผู้ว่าก็ชอบเธอเหมือนกัน จำได้ไหม ?
- คุณก็ชอบเธอด้วยนิ - ผมน่ะได้แต่ดื่มจนเพี้ยนไปเลยล่ะ
ไม่หรอก สาเกน่ะดีต่อสุขภาพเชียวนะ
โชคดีจริงๆนะที่ลูกๆคุณ ลงหลักปักฐานกันหมดแล้ว
เรื่องนั้นผมไม่รู้หรอก
ถ้าลูกผมไม่ตายไปสักคนผมก็พอใจเเล้วล่ะ
ลำบากใจจริงๆนะ ที่เสียลูกชายไปทั้งสองคนเลย
ของคุณเสียไปคนนึงไม่ใช่เหรอ ?
ใช่ครับ ลูกชายคนรอง
ผมเอีอมระอากับสงครามจริงๆเลย
นั่นสินะ
โหดร้ายจริงๆที่คุณสูญเสียลูกๆกันไป
เเต่การร่วมชีวิตกับพวกเขา ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไปหรอกนะ
หนีเสีอปะจระเข้เเท้ๆ
ดื่ม
เปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะครับ
เเล้วก็ร่าเริงกันหน่อย
ถ้าเรามีห้องสำรองให้คุณล่ะก็ เราจะดื่มกันยันเช้าเลย
น้อง เอาสาเกมาอีก !
ผมดีใจมากๆเลยนะที่คุณมาได้
ไม่นึกเลยละครับว่าจะได้เจอคุณในโตเกียว
โอกาย่าโอเด้ง
ขวดอุ่นมาแล้วค่ะ
รินให้หน่อยสิจ๊ะ
คุณเมามากแล้วนะคะ
นี่ ฮิรายาม่า เธอคล้ายใครบางคนใช่ไหมล่ะ?
เอาอีกเเล้ว
ไม่คิดยังงั้นรึ ?
ใครน๊า ?
นั่นสิ
- เเม่เกอิชาคนนั้นใช่ไหม ? - ไม่ใช่! ยัยนั่นอ้วนกว่า
- เธอคนนี้น่ะเหมือนเมียฉันเปี๊ยบเลย - ถูกของคุณนะ
เห็นไหม โดยเฉพาะส่วนนี้...
ทำไมไม่กลับสักทีละคะ ? คุณเมาเต็มคราบเเล้วนะ
- เเถมยังขี้โมโหเหมือนกันเปี๊ยบ - น่ารำคาญชะมัด !
เมียพี่ก็พูดเเบบนั้น
มารินเหล้าให้พี่ก่อนสิจ๊ะ
เติมอีกสิ
พอแล้วล่ะ
ผมว่าคุณโชคดีกว่าใครเพี่อนเลยนะ
ทำไมละครับ ?
เพราะมีลูกชายลูกสาวที่น่าภูมิใจไงล่ะ
- คุณก็ภูมิใจลูกคุณได้เหมือนกันนี่ครับ - ไม่ ลูกชายผมมันไม่ได้ความหรอก
ไอ้นี่มันกลัวเมีย จนทำกับผมยังกับเป็นก้างขวางคองั้นเเหละ
ไม่เห็นมีดีตรงไหน
เเต่เป็นหัวหน้าเเผนกก็เป็นตำเเหน่งที่ดีนี่ครับ
หัวหน้าเเผนกโหลยโท่ยน่ะสิไม่ว่า !
มันเป็นเเค่ผู้ช่วยหัวหน้าเเผนกต่างหาก
ผมรู้สึกเลวจริงๆที่โกหกใครๆเขา
มันนี่เเหละตัวล้มเหลว
ผมไม่คิดยังงั้นหรอก
ไอ้นี่มันลูกคนเดียว ผมเลยไม่เฆี่ยนตีมัน ตามใจมันจนเหลิง
คุณยังอบรมลูกคุณอย่างเหมาะสม
ปริญญาเขาก็มี
หมอทุกคนต้องจบปริญญานะครับ
ผมว่าเราคาดหวัง กับลูกๆเรามากจนเกินไปนะ
เด็กพวกนี้เจตนารมย์บกพร่อง ขาดความทะเยอทะยาน
ผมเคยบอกลูกผมเเบบนั้น
มันว่าคนในโตเกียวน่ะมีมากเกินไป
มันว่ายากเหลือทนที่จะก้าวหน้า คุณคิดว่าไงล่ะ ?
คนหนุ่มสาวทุกวันนี้ ไม่มีความอุตสาหะกันเสียเลย
เจตนารมณ์มันหายไปไหนกันหมดน้า ?
ผมไม่ได้เลี้ยงดูมันมาเเบบนั้นนี่นา !
นูมาตะ แต่ว่า...
คุณไม่เห็นด้วยรึไง ?
- คุณพอใจรึไง ? - เปล่าหรอกแต่ว่า...
เห็นไหม ? ขนาดคุณยังไม่พอใจเลย
ผมเศร้าใจจริงๆ
อย่าดื่มอีกเลยนะ
อย่างไรก็ดี ก่อนผมมาถึงโตเกียว...
ผมนึกว่าลูกชายผมได้ดิบได้ดีไปเเล้ว
ที่ไหนได้เขาก็เป็นเพียงเเค่ หมอชาวบ้านต๊อกต๋อยๆคนนึงเท่านั้นเอง
คุณรู้สึกยังไงผมรู้
ผมเองก็ไม่พอใจพอๆกับคุณนั่นเเหละ
แต่เราจะไปคาดหวังกับลูกๆเรา มากเกินไม่ได้หรอก
เวลามันเปลี่ยนไปเเล้ว เราต้องยอมรับให้ได้
ผมคิดเเบบนี้เเหละ
งั้นเหรอ ?
เข้าใจล่ะ คุณก็เหมือนกัน
ลูกชายผมมันเปลี่ยนไปสิ้นเชิง
ผมช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ
ว่าไปเเล้วคนในโตเกียวน่ะมีมากเกินไป
คิดว่างั้นรึ ?
ผมควรจะมีความสุขเสียมากกว่านะ
อาจจะถูกของคุณก็ได้
เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวบางคนน่ะ ฆ่าพ่อแม่ตัวเองโดยไร้ความคิดแท้ๆ
ยังดีที่ลูกผมคงจะไม่ทำเเบบนั้นเเน่ๆ
นี่ เที่ยงคืนเเล้วนะ
เเล้วไงจ๊ะ ?
ได้เวลาปิดเเล้วน่ะสิ
เธอนี่ชักเหมือนเมียพี่เข้าไปทุกทีแล้วนะ พี่ชอบน้อง รู้ไหม ?
ทำอะไรกับเขาหน่อยสิ
อย่าไปยุ่งกับเขาเลย คืนนี้เราเมากันให้หัวราน้ำไปเลย
จำเริญ จำเริญ
นั่นสิ คืนนี้ช่างน่าจำเริญใจเสียจริงๆ
ขอบใจนะ หายเมื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย
วันนี้น่ะเหนื่อยเเสนเหนื่อยจริงๆ
พอกลับจากอาตามิ
ก็ไปบ้านชิเงะต่อ
ต่อมาก็ไปสวนอูเอโนะ
ท่าจะเหนื่อยน่าดูเลยสิคะ
ก็ไม่มากนักหรอก
เเล้วเเม่ก็มารบกวนลูกถึงที่นี่จนได้
เเม่ขอโทษจริงๆนะ
หนูยินดีต้อนรับจริงๆค่ะ
หนูดีใจมากๆเลยนะคะ
เเม่น่ะเป็นภาระให้คนอื่นเขา
ตรงนั้นเเหละ
พอเเล้วล่ะ ขอบใจนะจ๊ะ
นอนได้เเล้วล่ะลูก พรุ่งนี้ลูกต้องทำงานนะ
เเม่ก็ต้องนอนเหมือนกันนะคะ เรานอนพร้อมกันดีกว่าค่ะ
ขอบใจนะ เเม่ก็ว่าจะนอนเหมือนกัน
ดีจริงๆที่ได้นอนที่นอนของลูกรักที่ตายไปเเล้ว
โนริโกะ
ขอโทษที่เเม่ล่วงเกินนะ...
เเต่เเปดปืมาเเล้วที่ลูกชายเเม่ตายไป...
ลูกก็ยังตั้งรูปของเขาไว้เเบบนั้นจนถึงวันนี้
เเม่เสียใจเเทนลูกจริงๆ
ทำไมละคะ ?
เพราะลูกยังสาวยังเเส้เเล้วก็...
- หนูไม่สาวขนาดนั้นแล้วล่ะค่ะ - ยังสาวอยู่สิ
เหมือนเราทำผิดกับลูกนะ
เเม่คุยเรื่องนี้กับพ่อเขาอยู่บ่อยๆ
ถ้าลูกมีโอกาส
ลูกจะเเต่งงานตอนไหนก็ได้นะ
แม่พูดจริงๆ เราเสียใจจริงๆที่ลูกไม่ยอมแต่งงานใหม่
ก็ได้ค่ะ ถ้าหนูมีโอกาสนะคะ...
ลูกต้องมีเเน่ๆ ทำไมถึงจะไม่มีเล่า ?
เเม่คิดว่างั้นเหรอคะ ?
พอแต่งกับเขา ลูกก็เจอแต่เรื่องทุกข์ มากกว่าเรื่องสุขเสียอีก
เเม่รู้ว่าเราควรจะทำอะไรเพี่อเธอสักอย่าง
อย่าเลยค่ะ หนูมีความสุขดีอยู่เเล้วล่ะค่ะ
เเต่เธอก็ควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้นะ
หนูมีความสุขอยู่แล้วล่ะค่ะ หนูชอบแบบนี้ล่ะค่ะ
ในระหว่างที่ลูกยังสาวก็อาจจะสุขจริง
เเต่พอเเก่ตัวไปเมื่อไร ลูกก็จะรู้ว่ามันเหงาเเค่ไหน
หนูไม่ยอมแก่ถึงปูนนั้นหรอกค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ
ลูกนี่เป็นคนดีจริงจริ๊ง
งั้นก็ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
ราตรีสวัสดิ์นะ
โทษทีครับ คุณคาเนโกะครับ ?
ใครคะ ?
ใครก็ไม่รู้ ?
- ใครคะ ? - พลตำรวจทาคาชิครับ
ผมพาเพื่อนๆคุณมาส่งน่ะครับ เขาเมากันน่าดูเลยครับ
อ้าว พ่อนี่ !
ราตรีสวัสดิ์ครับ
ใครเหรอคะ พ่อ ?
พ่อ นี่มันอะไรกันนี่ ?
พ่อ !
มีอะไรเหรอ ?
เเกไม่ได้มาคนเดียว
- มากับใคร ? - คนเเปลกหน้า
นี่มันอะไรกันคะ พ่อ ?
พ่อ ! ตอบหนูมาซิ !
กลับมากินเหล้าอีกเเล้วสิท่า
คุณก็เหมือนกัน
พ่อนี่เหลือทนจริงๆ
เกิดอะไรขึ้นเหรอ ? เเกไปเมามาจากไหนกันน่ะ ?
ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ?
เเต่ก่อนเเกเมาจนหัวราน้ำซะไม่มี
เคยเมาเเปร๋กลับบ้านจนทำให้เเม่อารมณ์เสีย
เรานี่เกลียดชะมัด
เเต่พอเคืยวโกะเกิดมาเเกก็เลิกกินเด็ดขาด
เเกเหมือนคนใหม่ไม่มีผิด เเล้วฉันก็คิดว่าดีเสียด้วย
เเต่เเกดันกลับมากินซะนี่
ทำไงดีล่ะ ?
คืนนี้ฉันไม่นึกว่าเเกจะกลับมานี่ด้วยซ้ำ
เราปล่อยเขาไว้ตรงนั้นไม่ได้นะ
ช่วยไม่ได้เเล้วล่ะ
ให้คิโยจังลงมานานข้างล่าง เเล้วพาพวกเเกขึ้นไปข้างบนเถอะ
เเกเมาจนขึ้นบ้านกันไม่ไหวเเล้วล่ะ
งั้นทำไงกันดีล่ะ ?
ยุ่งจริงจริ๊ง
พี่นอนข้างบนละกัน เดี๋ยวฉันจะพาเเกมานอนตรงนี้
น่ารำคาญจริงๆ
ทำไมไม่บอกกันเล๊ยว่าจะกลับมา ?
กลับก็ดึกเเถมยังเมาอีกต่างหาก !
ฉันเกลียดพวกขี้เมาซะจริงๆ
ดันพาคนเเปลกหน้ามาด้วย
กวนใจจริงๆ
ขอบใจนะที่ให้เเม่ค้างด้วย
ไม่เป็นไรค่ะ หนูต้องขอโทษต่างหาก ที่ห้องนี้มันคับแคบไปหน่อย
ลูกจะไม่ไปทำงานสายเอาเหรอ ?
ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีเวลาถมเถไปค่ะ
- เเม่คะ ? - ว่าไงจ๊ะ ?
หนูอยากให้เเม่รับนี่เอาไว้ค่ะ
ถึงจะไม่มากก็รับไว้เถอะค่ะ
อะไรเหรอ ?
เงินไว้ใช้จ่ายนิดหน่อยน่ะค่ะ
ไม่เอาหรอก
รับไว้เถอะค่ะ เเม่
- รับไว้นะคะเเม่ - ลูกทำเเบบนี้ไม่ได้นะ
เเม่ต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายให้อะไรลูก
รับไว้เถอะค่ะ เเม่
นะคะ
ต้องรับไว้ด้วยเหรอ ?
ถ้างั้นขอบใจมากๆเลยนะ ลูกเอ้ย
ลูกควรจะเก็บเงินไว้ใช้เองนะ...
เเต่ลูกก็ยังทำเเบบนี้
เเม่ไม่รู้จะพูดยังไงดี...
เเต่ก็ขอบใจมากๆเลยนะ
ขอบใจจริงๆ
เราไปกันเถอะค่ะ
ถ้าเเม่ได้ขึ้นมาโตเกียวอีกครั้ง...
หนูยินดีต้อนรับทุกเมื่อนะคะ
เเม่เกรงว่าจะไม่ได้กลับมาอีกเเล้วน่ะสิ
แม่รู้ว่าเธองานยุ่ง...
เเต่ว่างๆก็ไปเที่ยวโอโนมิจิบ้างก็ได้นะ
ถ้าอยู่ใกล้กันนิดเดียวหนูก็ยินดีจะไปค่ะ
ถูกของลูกละนะ ที่นั่นน่ะอยู่ไกลเหลือเกิน
เเม่คะ นี่ของเเม่รึเปล่าคะ ?
ขอบใจนะ เเม่นี่ขี้ลืมอยู่เรื่อยเลย
ไปกันเถอะค่ะ
เเกจะได้ที่นั่งกันไหมเนี่ย ?
ได้สิ ตรงนี้ตำเเหน่งเราดีกว่าใครเพี่อนนะ
รถไฟคงถึงนาโกย่า หรือไม่ก็งิฟุสักช่วงเช้าเห็นจะได้
- ถึงโอโนมิจิตอนไหนล่ะ ? - พรุ่งนี้บ่ายโมงสามสิบห้านาที
ลูกโทรเลขไปหาเคืยวโกะรึยัง ?
เรียบร้อยครับ
เคโซะจะมารอพบพ่อเเม่ที่โอซาก้าด้วย
บนรถไฟหวังว่าเเม่จะนอนหลับสบายนะคะ
เเม่เเกหลับสบายทุกที่นั่นเเหละ
ถึงจะหลับไม่อิ่ม บ่ายพรุ่งนี้เเม่ก็ถึงบ้านเเล้วล่ะ
พ่ออย่ากินเหล้าให้มากนักนะคะ
เมื่อคืนเป็นข้อยกเว้นต่างหาก ดื่มกระชับมิตรเเค่นั้นเเหละ
หายปวดหัวรึยัง ?
หายแล้ว
ขอให้เป็นเครื่องเตีอนใจละกันนะครับ
เเม่เเน่ใจว่ารู้สำนึกเเน่ๆ
ลูกๆทุกคนดีกับเรามากๆเลยนะ เราสนุกกับการมาเที่ยวคราวนี้จริงๆ
ลูกๆดีกับเรามากๆเลย
ในเมื่อเราเจอลูกๆกันหมดแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องลงไปเยี่ยมเราหรอก
ถึงจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเราคนใดคนนึงก็เถอะ
อย่าพูดยังงั้นสิคะ นี่ไม่ใช่การล่ำลากันนะคะ
แม่พูดจริงๆ เพราะเราอยู่ไกลเกินไปต่างหากล่ะ
เมื่อวานต้องขอโทษด้วยครับ
- ได้ข่าวว่าพ่อแม่คุณมานี่ - ใช่ครับ วุ่นนิดหน่อยครับ
ที่จริงพวกเเกจะไม่ลงจากรถกันหรอกครับ เเต่เผอิญเเม่เกิดป่วยขึ้นมาเสียก่อน
เป็นอะไรเหรอ ?
เเกว่าเเกเจ็บบริเวณนี้น่ะครับ
เกี่ยวกับหัวใจรึเปล่า ?
เมารถมั้งครับ เเกไม่ค่อยได้นั่งรถไฟเป็นเวลานานๆน่ะครับ
น่าหนักใจจริงๆ
ต้องไปขอยืมผ้าห่ม เเล้วต้องไปตามหมอตั้งสองรอบน่ะครับ
วุ่นจริงๆ
- เเกเป็นยังไงบ้างล่ะ ? - เมื่อเช้านี้ดีขึ้นเเล้วละครับ
- แกอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ ? - ขอนึกก่อน
เกิน ๖๐ เเล้วล่ะ ราวๆ ๖๗-๖๘ เห็นจะได้
เเก่มากเเล้วนะ ดูเเลเเกดีๆล่ะ
"จงเป็นบุตรที่แสนดี ในระหว่างที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่"
นั่นสินะ
"ไม่มีบุตรคนใดปรนนิบัติพ่อแม่ ยามล่วงลับไปได้แล้ว"
คงเป็นเพราะรถไฟเเออัดเเน่ๆ เลย
- ค่อยยังชั่วรึยังล่ะ ? - ขอบใจจ้ะ ดีขึ้นเเล้วล่ะ
คืนนี้ก็กลับได้เเล้วล่ะ
เราน่าจะค้างที่นี่อีกคืน เเล้วขึ้นขบวนที่ไม่เเออัดจะดีกว่า
เคืยวโกะคงเป็นห่วงเราน่าดูเลยนะ
เเต่เราก็ได้มาเยี่ยมเคโซะในโอซาก้านี่จนได้
ภายใน ๑๐ วัน เราได้เจอลูกๆเราครบทุกคนเเล้วนะ
รวมทั้งหลานๆที่โตเเล้วด้วย
ปู่ย่าบางคนท่าจะชอบหลาน มากกว่าลูกตัวเองนะ
เเม่คิดว่ายังไงล่ะ ?
เเล้วพ่อว่ายังไงละจ๊ะ ?
พ่อชอบลูกๆตัวเองมากกว่า
เเต่พ่อเเปลกใจจริงๆ ที่ลูกๆเขาเปลี่ยนไปเยอะเลย
เเต่ก่อนชิเงะมันน่าชื่นใจกว่านี้นี่นะ
ลูกสาวที่แต่งงานไปแล้ว ไม่ต่างจากคนแปลกหน้านักหรอก
โคอิจิก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน เเต่ก่อนเขานิสัยดีมากๆเลยนี่
พ่อแม่น่ะคาดหวังอะไรจากลูกๆ ไม่ได้อีกแล้วล่ะ
เรามาร่วมยินดีกับการที่ลูกๆ จะมีชีวิตที่ดียิ่งๆขึ้นไปจะดีกว่า
ที่จริงพวกเขาก็ยังดีกว่าคนทั่วไปละนะ
เราน่ะโชคดีเเล้วล่ะ
พ่อก็ว่ายังงั้น
เราควรพิจารณาตัวเองว่าโชคดีสินะ
ใช่จ้ะ เราโชคดีมากๆเลยล่ะ
พ่อกับเเม่ต้องลงรถที่โอซาก้า
งั้นเหรอคะ ?
เเม่เกิดป่วยบนรถขึ้นมา
พวกเเกจะกลับบ้านวันวันที่ ๑๐
เเกไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ?
คงงั้นเเหละ พวกเเกเขืยนมาขอบคุณน่ะ
เเกคงจะเหนื่อยมากเลยนะ
ใช่ เเกเดินทางไม่ไหวน่ะ
- เเกพอใจไหมคะ ? - ทำไมเเกจะไม่พอใจล่ะ ?
เเกได้เที่ยวหลายที่เลยนี่ อาตามิด้วย
เเกคงจะพูดถึงโตเกียวไปอีกนานเชียวล่ะ
พูดสายครับ
โทรเลข ?
ยังเลยครับ
จากโอโนมิจิเเน่ะ
พิลึกมากเลย
เห็นเขืยนมาว่าเเม่กำลังจะตาย
เเปลกจัง ผมเพิ่งได้รับจดหมายจากพ่อเมื่อกี้เอง
เห็นเขืยนมาว่าเเกต้องเเวะกันที่โอซาก้า เพราะเเม่ป่วยกระทันหัน
พวกเขาจะกลับบ้านกันวันที่๑๐
โทรเลขครับ
ถีอสายเเป๊บนึงครับ
- จากโอโนมิจิค่ะ - อ่านซิ
"เเม่เจ็บหนัก-เคืยวโกะ"
โทรเลขเพิ่งมาถึงเมื่อกี้
ได้รับเหมือนกันเหรอ ?
เดี๋ยวพี่ไปหาละกัน
เดี๋ยวเจอกันนะ
ผมจะรอครับ
จู่ๆมันเกิดขึ้นได้ยังไงคะ ?
ถึงขั้นร้ายเเรงรึเปล่าคะ ?
- ให้ฉันบอกโนริโกะด้วยดีไหม ? - เอาสิ
บริษัทโยเนยาม่าเทรดดิ้งครับ
รอสักครู่ครับ
มีโทรศัพท์ถึงคุณเเน่ะ
ของฉันหรือคะ ?
ฮัลโหลคะ ?
อ้อ สวัสดีคะ
เเม่หรือคะ ?
เหรอคะ ?
หมายความว่าไงเนี่ย ? ถ้าเป็นพ่อล้มป่วยก็น่าเชื่ออยู่หรอก
เเต่ดันเป็นเเม่ซะนี่
อาการหนักรึเปล่า ?
คงงั้นเเหละ เห็นเขืยนมาว่าเจ็บหนักนี่
งั้นเราคงต้องไปกันเเล้วล่ะ
ตอนส่งเเกขึ้นรถ พี่ก็รู้สึกเเปลกๆนะ
เห็นเเกว่า "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น..."
แกคงรู้สึกไม่ชอบมาพากล หรืออะไรแบบนั้นแน่ๆ
ถึงยังไงเราก็ต้องไป
ในเมื่อเเกเจ็บหนักก็ต้องไป
ถ้าจะไปก็รีบไปจะดีกว่า ขึ้นรถด่วนไปกันเลย
นั่นสิ เเต่ก่อนไปผมต้องจัดการ ธุระประปรังให้เรียบร้อยซะก่อน
พี่ก็เหมือนกัน
ช่วงนี้ยุ่งๆซะด้วยสิ
เชิญครับ
ช่วยหยิบผ้าพันเเผลมาให้หน่อยสิ
เราไปกันคืนนี้เลยดีกว่าครับ
ก็ดีเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ
เอาชุดไว้ทุกข์ไปด้วยไหม ?
อาจต้องใช้ก็ได้นะ
งั้นติดไปด้วยละกัน เเต่หวังว่าเราคงไม่จำเป็นต้องใช้มันนะ
เจอกันที่สถานีรถไฟนะ
เดี๋ยวหนูไปรับพวกพี่ๆเขานะคะ
ก็ดีเหมือนกัน
มีอะไรรึ ?
ร้อนรึไง ?
ลูกๆกำลังจะมาเยี่ยมเเม่กันเเล้วนะ
เคืยวโกะไปรับพวกเขาเเล้ว
อีกเดี๋ยวก็มากันเเล้ว
เดี๋ยวเเม่ก็หายเเล้วนะ
แม่ต้องหายแน่ๆ พ่อรู้
ความดันโลหิตต่ำ เเกยังอยู่ในขั้นโคม่า
เหรอครับ ?
การตอบสนองของเเกเเผ่วมาก
ไว้ผมจะมาใหม่นะครับ
เคโซะอยู่ไหนน้า ? มาช้าจัง
เขาได้รับโทรเลขรึยัง ?
ไม่เห็นส่งข่าวมาเลยค่ะ
นี่ขนาดเขาอยู่ใกล้สุดนะเนี่ย
พ่อครับ
พี่ด้วยนะ
พ่อครับ ผมไม่ชอบอาการของเเม่เลย
หมายความว่ายังไง ?
หมายความว่าล่อเเหลมน่ะสิ
ลางไม่ดีที่เธอยังอยู่ในขั้นโคม่า
สาเหตุมาจากการเดินทางไปโตเกียวรึเปล่า ?
หนูไม่คิดว่างั้นหรอกค่ะ ตอนอยู่ในโตเกียวเห็นแกยังร่าเริงอยู่เลยนิ
- อาจเป็นเพราะสาเหตุใดสาเหตุนึงก็ได้ - งั้นอะไรล่ะ ?
เเกอาจจะอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้ก็ได้ครับ
พรุ่งนี้ ?
อย่างดีก็ถึงเเค่รุ่งสาง
เหรอ?
เเม่จะไม่มีชีวิตอยู่อีกเเล้ว
เเม่ราวๆสัก ๖๘ เเล้วใช่รึเปล่าครับ ?
ราวๆนั้น
เเม่จะไม่มีชีวิตอยู่อีกเเล้ว
ผมไม่คิดยังงั้นหรอกครับ
เหรอ ?
นี่เเหละบั้นปลาย
เท่านี้เเหละครับ
ถ้างั้นเคโซะก็คงจะมาไม่ทันสินะ
ชีวิตช่างเเสนสั้นจริงๆนะ
เเกร่าเริงมาโดยตลอด
เเกคงสังหรณ์ใจเเล้ว ว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นในไม่ช้า
คงงั้นเเหละ
ยังไงพี่ก็ดีใจนะที่เเกได้ไปโตเกียว
ยังดีที่เราได้เห็นเเกตอนมีชีวิตอยู่
ยังดีที่เราได้คุยกันหลายต่อหลายเรื่อง
โนริโกะติดชุดไว้ทุกข์มารึเปล่า ?
เปล่าค่ะ
เธอน่าจะติดมาเผื่อไว้นะ
เเล้วเคืยวโกะล่ะ ?
หนูก็ไม่มีค่ะ
เธอต้องไปหายืมมาน่ะ ยืมมาเผื่อโนริโกะด้วย
เเกตายไปอย่างสงบ ไม่เจ็บปวดทรมานใดๆทั้งสิ้น
นั่นเคโซะไม่ใช่เหรอ?
เเม่เป็นไงบ้าง ?
พี่มาไม่ทันสิท่า
ว่าแล้ว
เผอิญผมต้องไปราชการที่นอกเมีองน่ะครับ
ขอโทษครับที่มาช้า
โทรเลขส่งไปตอนที่ผมไม่อยู่น่ะครับ
สุดประมาณจริงๆ
เเม่เสียตอนไหนหรือครับ ?
ตีสามสิบห้านาที
ถ้าผมขึ้นขบวนสองทุ่มสี่สิบ คงมาทันเเล้วล่ะ
เคโซะ ดูเเม่สิ
เเกจากไปอย่างสงบเเค่ไหนก็ดูเอา
ขอโทษด้วยนะครับที่ผมมาช้า
พ่อไปไหนซะล่ะ ?
ไปไหนก็ไม่รู้
เคโซะเพิ่งมาเมื่อกี้นี้เองค่ะพ่อ
เป็นรุ่งเช้าที่งามเหลือเกิน
วันนี้ท่าจะร้อนอีกวันนึงเสียเเล้ว
เป็นไรไปจ๊ะ ?
ผมทนฟังเสียงเเบบนั้นไม่ไหว
หมายความว่าไง ?
ได้ยินทีไร ยังกับเเม่จะหดหายไปทุกทีๆ
ผมเป็นลูกที่ไม่ได้ความจริงๆ
ได้เวลาจุดธูปเเล้วล่ะ
ผมไม่น่าเสียเเกไปเลย
ไม่มีลูกคนไหนที่ปรนนิบัติพ่อแม่ ยามล่วงลับไปได้แล้ว
พ่อครับ เราเคยดูดอกไม้ไฟจากจุดนี้ใช่ไหมครับ ?
เคยเหรอ ?
คืนเทศกาลประจำเมีองไงคะ จำได้ไหม ?
ผมจำไม่ได้
นายตื่นเต้นมากเลยนี่ เเต่พอพระอาทิตย์ตก นายก็กรนคร๊อกไปซะเเล้ว
เธอนอนตักเเม่ด้วยนี่
ผมจำไม่ได้จริงๆ
เเต่ก่อนพ่อทำอะไรนะครับ ?
หัวหน้าฝ่ายศึกษาธิการประจำเมีองล่ะมั้ง
นานมาเเล้วนี่ครับ
ดใบไม้ผลิ เราได้ไปเที่ยววันหยุดกันที่โอมิชิม่าด้วยนี่
ผมจำได้
เเม่เกิดเมาคลี่นขึ้นมา
ใช่ พ่อก็จำได้เหมือนกัน
ตอนนั้นเเม่เเกกระปรี้กระเปร่าเหลือเกิน
สมัยนั้นเเกอายุเท่าไหร่นะครับ ?
๔๒ หรือ ๔๓ นี่เเหละ
พ่อก็ดูเเลตัวเองให้ดีๆเถอะค่ะ
ขอให้อายุยืนๆนะคะ
ขอบใจ
พูดเเล้วอาจจะใจไม้ใส้ระกำเกินไป...
เเต่พี่น่ะอยากให้พ่อเเกตายก่อนซะมากกว่า
ถ้าเคืยวโกะเเต่งงานไปล่ะก็ เเกต้องถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวเเน่
คงงั้นเเหละ
เราอยู่ในโตเกียวก็พอจะดูเเลเเม่ได้
เคืยวโกะ ผ้าคาดเอวสีเทาของเเม่ยังอยู่รึเปล่าน่ะ ?
พี่อยากเก็บไว้เป็นที่ระลึกน่ะเห็นด้วยไหม ?
เเล้วกิโมโนลินินที่เเกเคยใส่ตอนฤดูร้อนล่ะ ?
พี่ก็อยากได้เหมือนกัน อยู่ไหนรู้ไหม ?
เอามาให้หน่อยได้ไหมล่ะ ?
ทีนี้ก็หมดเรื่องกันไปเสียทีนะ
ขอบใจมากนะที่มากัน เเล้วยังเจียดเวลาไว้ทุกข์ให้เเม่เขาอีกด้วย
ขอบใจจริงๆนะ
เเกคงจะดีใจเเน่ๆ
ถ้าได้รู้ว่าโคอิจิมาเฝ้าเเก
ผมทำอะไรไม่ได้มากเลยครับ
พ่อจำได้ว่าตอนที่เราไปอาตามิจากโตเกียว...
เเม่เขาวิงเวียนตาลายอยู่หนนึง
ดูเเล้วก็ไม่น่าวิตกอะไรนัก
ทำไมไม่บอกเราละคะ ?
หรือไม่ก็บอกโคอิจิก็ได้ ?
พ่อก็ว่าจะบอกอยู่
เเต่นั่นไม่ใช่สาเหตุใหญ่หรอก
น้ำหนักเเกขึ้น เลยล้มเจ็บขึ้นมากระทันหัน
ยังกับฝันไปเเท้ๆเชียว
เธอจะกลับเมื่อไหร่ล่ะ ?
ผมอยู่นานไม่ได้หรอก
พี่ก็เหมือนกัน เรากลับรถด่วนเที่ยวกลางคืนกันเลยดีไหม ?
- เคโซะจะเอาไง ? - ผมอยู่ได้
- เราจะกลับกันคืนนี้เลยใช่ไหม ? - ใช่
โนริโกะอยู่เป็นเพี่อนพ่ออีกนิดนึงได้ไหม ?
ลูกกลับไปพร้อมพี่ๆเขาก็ได้
งั้นผมกลับเลยดีกว่า
ผมต้องกลับไปทำรายงาน...
เเล้วก็ต้องกลับไปเเข่งเบสบอลนัดใหม่ด้วย
ยุ่งขนาดนั้นเชียว ? เอาละ ขอบใจที่มาละกันนะ
พ่อคงจะเหงาน่าดูเลยนะคะ
เดี๋ยวพ่อก็ชินไปเองเเหละ
ขอข้าวอีกนิดสิจ๊ะ
เคโซะไปซื้อตั๋วให้เราด้วยได้ไหม ?
พี่ขอข้าวด้วยนะ
จะได้ที่นั่งรึเปล่าก็ไม่รู้ ?
พ่อขา อย่าดื่มมากเลยค่ะ
ไม่ต้องเป็นห่วง
ตกลงจะกลับกันทุกคนเลยสิท่า
ข้าวกลางวันจ๊ะ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะจ๊ะ
ปิดเทอมเมื่อไหร่ก็ขึ้นไปเที่ยวโตเกียวบ้างสิ
พี่ต้องกลับวันนี้เลยหรือคะ ?
จำเป็นต้องกลับน่ะจ้ะ
- ขอโทษนะคะที่หนูไปส่งพี่ขึ้นรถไม่ได้ - ไม่เป็นไรหรอก
ต้องไปโตเกียวให้ได้เลยนะ
ดีใจจังที่พี่อยู่ต่อ
พวกพี่ๆเขาก็น่าจะอยู่ต่อเหมือนกันนะ
ก็พวกเขาไม่ว่างนี่จ๊ะ
เห็นเเก่ตัวน่ะสิไม่ว่า
อยากได้นู่นอยากได้นี่ เสร็จแล้วก็กลับไปหน้าตาเฉย
พี่ๆเขามีกิจธุระส่วนตัวกันนะ
พี่ก็มีนี่หน่า เห็นเเก่ตัวกันชัดๆ
เคืยวโกะ...
พอเเม่ตายเเล้วก็ขอเสื้อผ้าเเกไปดื้อๆ
หนูสงสารเเม่เเกซะจริงๆ
คนเเปลกหน้ายังจะเห็นอกเห็นใจเสียมากกว่า
ฟังก่อนสิ เคืยวโกะ ตอนพี่เท่าเธอ พี่ก็คิดเเบบนั้นเหมือนกัน
เเต่ลูกๆน่ะอยู่ห่างไกลจากพ่อเเม่เหลือเกิน
ผู้หญิงคนนึงอยู่ห่างไกลพ่อแม่ โดยใช้ชีวิตเพียงลำพัง
จนเธอกลายเป็นชิเงะในวัยนี้
เพราะฉะนั้นเธอไม่มีเจตนาร้ายอะไรหรอก พี่เเน่ใจ
พวกเขาต้องเลี้ยงชีวิตตัวเองกันไป
ไม่รู้จะพูดยังไงดี หนูไม่ยอมเป็นเเบบนั้นเเน่
ถ้างั้นจะมีครอบครัวไปทำไมกัน?
นั่นสินะ
เเต่ลูกๆย่อมจะเป็นเเบบนั้น...
- ทีละเล็กทีละน้อย - พี่ก็เป็นด้วยรึไง ?
พี่อาจจะเป็นเเบบนั้น ทั้งๆที่เป็นตัวของตัวเองก็ได้
ไม่เสียดายชีวิตรึไง ?
ก็นิดหน่อย
หนูต้องรืบไปเเล้วล่ะ
งั้นก็ลากันเลยนะ
พ่อขา หนูไปเเล้วนะคะ
ดูเเลตัวเองด้วยนะคะ
ขอบคุณนะจ๊ะโชคดีจ้ะ
ปิดเทอมเมื่อไหร่ก็ไปเที่ยวโตเกียวนะ
ลาก่อนนะคะ
เคืยวโกะไปเเล้วรึ ?
พ่อคะ หนูกลับรถไฟเที่ยวบ่ายนี้นะคะ
เหรอ ?
- ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะ - หนูไม่ได้ทำอะไรมากหรอกค่ะ
ลูกช่วยเหลือมามากทีเดียว
เเม่เขาบอกพ่อว่าลูกดีกับเเม่เหลือเกิน...
ตอนที่เเม่เขาไปค้างที่ห้องเธอน่ะ
ก็ไม่มีอะไรมากนักหรอกค่ะ
เเม่เขาพูดจริงๆนะ
เเกอยู่ในโตเกียวเเล้วสุขใจที่สุดก็ช่วงนั้นเเหละ
พ่อก็อยากจะขอบใจลูกเหมือนกันขอบใจนะ
เเม่เขาเป็นห่วงเหลือเกิน...
กับอนาคตของลูกน่ะ
เธอจะอยู่อย่างนี้ต่อไปไม่ได้นะ
เรื่องพ่อน่ะไม่ต้องห่วงหรอก พ่ออยากเห็นลูกเเต่งงานไวๆนะ
ลืมโชจิเสียเถอะ เขาตายไปเเล้วล่ะ
พ่อเสียใจนะที่เห็นลูกใช้ชีวิตต่อไปเเบบนี้
ไม่ได้เป็นเเบบนั้นหรอกค่ะ
พ่อพูดจริงๆนะ
แม่เขาว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหน ดีไปกว่าลูกเลย
เเม่ตีค่าหนูสูงเกินไปนะคะ
ลูกผิดเเล้ว โนริโกะ
แม่ต่างหากค่ะ หนูไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีอย่างที่แกคิดหรอกค่ะ
ถ้าพ่อมองหนูเเบบนั้น...
หนูก็คงจะพูดอะไรไม่ออกหรอกค่ะ
ก็ไม่ควรอยู่เเล้วล่ะ
ที่จริงหนูก็เห็นเเก่ตัวนะคะ
หนูไม่ได้นึกถึงลูกชายพ่ออยู่เสมอไปหรอกค่ะ
ถึงพ่อจะคิดเเบบนั้นก็เถอะค่ะ
ถ้าลูกลืมเขาได้พ่อก็ดีใจด้วย
หนูไม่ได้คิดถึงเขามานานเเล้วล่ะค่ะ
บางครั้งหนูก็รู้สึก จะทนอยู่อย่างนี้ตลอดไปไม่ไหวเหมือนกัน
เวลาหนูนอนไม่หลับหนูคิดเสมอว่า...
ขืนหนูอยู่อย่างนี้ต่อไป หนูจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้
วันเเล้วคืนเล่าผ่านไปก็ไม่ยักจะมีอะไรเกิดขึ้น
จนหนูรู้สึกว้าเหว่มากๆเลยค่ะ
เหมือนใจหนูกำลังรอคอย ให้เกิดอะไรสักอย่าง
- หนูมันเห็นแก่ตัวชัดๆ - เปล่าเลย
ต้องใช่สิคะ
เเต่หนูพูดเรื่องนี้ให้เเม่เเกฟังไม่ได้
ดีเเล้วล่ะ
ลูกน่ะเป็นผู้หญิงที่ดีจริงๆ ซื่อตรงจริงๆ
เปล่าเลยค่ะ
นาฬิกาเรีอนนี้เคยเป็นของเเม่เขา
ถึงจะตกยุคไปสักนิด
เเต่เเม่เขาเคยใช้ตอนวัยเดียวกับลูกนี่เเหละ
รับไว้เพี่อเห็นเเก่เเม่เขาเถอะนะ
รับไว้เถอะ
ถ้าลูกใช้มัน เเม่เขาคงจะสุขใจเป็นเเน่
เพี่อเห็นเเก่เเม่เขาละกันนะ
ขอบพระคุณค่ะ
เชื่อพ่อเหอะ พ่ออยากให้เธอมีความสุขนะ
พูดจากใจจริง
พ่อพูดจริงๆนะ
เเปลกจัง
เรามีลูกเป็นของตัวเองเเท้ๆ...
เเต่เธอกลับทำเพี่อเรามากที่สุด
ทั้งๆที่ไม่ใช่ญาติไม่ใช่โยมกันเเท้ๆ
ขอบใจมากๆนะ
ลูกๆกลับไปหมดเเล้วเหงาเเย่เลยนะจ๊ะ
ไม่นึกไม่ฝันจริงๆนะ
ป้าเเกเนี่ยหัวรั้นจริงๆ...
ถ้าลุงรู้ว่าทุกอย่างจะลงเอยถึงขั้นนี้ล่ะก็...
ตอนแกยังอยู่ลุงคงจะทำดีกับแก ให้มากขึ้นกว่าเดิม
อยู่คนเดียวมันรู้สึกว่า วันเวลามันจะเนิ่นนานขึ้นนะ
เหงาจริงๆเลยนะ ลุงคงจะเหงาน่าดูสิท่า
จบบริบูรณ์
*ขอบคุณที่ใช้บริการ*
- นายทิ้งตัวนี้ใช่ไหม? - ใช่